Ο Μέγας και Άγιος Αντώνιος υπήρξε ο πρώτος αναχωρητής μοναχός και ασκητής στην  ιστορία της Εκκλησίας και θεωρείται ο ιδρυτής του μοναχισμού. Δεν θα παραθέσω κάποια τρομερή αγιογραφία, ούτε έχω την ανάγκη να υπενθυμίσω πόσο πολέμησε τον Αρειανισμό και άλλα τινά. Υπάρχουν τα Συναξάρια γι’ αυτές τις δουλειές. Σας παραθέτω όμως ένα υπέροχο ποίημα του Raphael Hayes (1915-2010) γραμμένο το 1941.
Ο Raphael Hayes υπήρξε ποιητής και συγγραφέας, σημαντική μορφή της αμερικάνικης κομμουνιστικής λογοτεχνίας του Μεσοπολέμου. Αφοσιώθηκε μετά τον πόλεμο στη σεναριογραφία. Προτάθηκε μάλιστα για Όσκαρ Σεναρίου το 1964 για την ταινία One Potato, Two Potato.

St. Anthony in the desert

Rising and falling
The vultures await my death
For hunger has crept across the sands tome,
Fasting has shrunk my limbs,
Mornings of prayers, devotional evenings,
Waiting for apparitions
And the miracle in the sunset
Of God’s fiery face;
Denial upon denial has left me bare
and I am alone
Left with mirages in the afternoons
Waiting for visions and the caravans;
But no one comes,
And night is stalked by wolves
Who hang their murderous lantern eyes
Along the dunes.
No generation sits at my feet,
And I am alone made stranger by my echo
And my staggering shadow in the sand.
Words vanish instantly in air,
I have labored across the desert singing
To greet a caravan that was not there.
In agony I have welcomed wolves
And preached my understanding
To the vast mute audience of dunes.
And I, a river in the desert
Whose wisdom waters sand;
The teacher in an abandoned world,
Bringer of fire,
sitting in the desert
In the hot sun,
behold my virtue,
A solitary flapping rag above the sand.

Raphael Hayes (1941)