Σαν σήμερα, το 1949, έγιναν δυο σημαντικά γεγονότα,φαινομενικά άσχετα μεταξύ τους, αλλά τρομερά επιδραστικά για την ελληνική Αριστερά. Ο Εθνικός Στρατός εξαπέλυε -με την αγαστή συνεργασία των Αμερικάνων- βόμβες ναπάλμ στο Γράμμο για να συντρίψει τον Δημοκρατικό Στρατό. Το σχέδιο αυτό είχε την ονομασία Πυρσός Γ’ και θα αποτελέσει την αρχή της ήττας ενός σπουδαίου συλλογικού οράματος και θα απλώσει μια σκληράδα και μια βαθιά στεναχώρια στην Αριστερά για 30 χρόνια…

Την ίδια μέρα, πρωί-πρωί στη Θεσσαλονίκη, θα δει το πρώτο φως της ζωής ένας πολύ ιδιαίτερος άνθρωπος. Ο Νίκος Ασημόπουλος. Ο Νίκος Ασημόπουλος θα υποφέρει πολλά σε όλη τη ζωή του. Θα γίνει δύσκολος, δύστροπος και λιγάκι επιθετικός. Θα τον πουν τρελό και αλλόκοτο κι αναρχικό και “δημόσιο κίνδυνο”. Δεν θα γνωρίσει γαλήνη πουθενά και θα κρεμαστεί μια μέρα κάπου στα Εξάρχεια. Θα τον “αγιοποιήσει” και ο Σταύρος Θεοδωράκης πρόσφατα, με την ασφάλεια ότι δεν θα είναι εκεί γύρω να του δώσει καμία ξώφαλτση.. Αλλά του έμελλε να ξαναφέρει, 30 τόσα χρόνια μετά το 1949, τη χαμένη ευαισθησία σε ένα χώρο που τσακίστηκε απόNikolas_Asimos_by_angel1b την ήττα και να γίνει ένας καλλιτέχνης, που δίδαξε πολλά, όποιον μπήκε στον αγώνα για έναν καλύτερο κόσμο…

Νίκο Ασημόπουλε ή καλύτερα Νικόλα Άσιμε, ας θυμηθούμε παρέα ένα απόσπασμα δικό σου από το “Αναζητώντας κροκανθρώπους”, που δείχνει την απαράμιλλη ευαισθησία σου και ας ακούσουμε παρέα ένα τραγούδι σου, που ξέρεις εσύ πόσο το αγαπώ, γιατί με έκανε μια στάλα καλύτερο άνθρωπο…

“Never minde, δεν πειράζει.
Κι ας άρχισε να συσσωρεύεται γύρω μου ο πάγος. Εσύ θα πας με τους ανθρώπους, με τη νέα γενιά. Εγώ έχω να κάνω με τον πάγο.
Μόνος, χωρίς να είμαι ουτ΄αυτό. Έχοντας τη Νιουνιού.
Κάποτε θα σταματήσω να κουβαλάω το καρότσι. Εμένα θα σταματήσω να με κουβαλάω; Το “δε μου επιτρέπεται να θέλω” δεν ισχύει πια. Κρίμα. What a pity. Κι έχω να κάνω με τον πάγο. Και με τη γύρω μου ψευτιά, και με τη μέσα μου ψευτιά. Και η χοντρή ψευτιά εσύ. Και πάλι το ξεγέλασμα… και πάγος. Άλλη γενιά θα μου πεις… Κολοκύθια. Never minde… Αυτό το never minde με σκοτώνει…”