Πρόσφατα, κυκλοφόρησε άρθρο σε γνωστό ιστότοπο, από το θεολόγο Βασίλη Ξυδιά, το οποίο έχει προκαλέσει μια σχετική συζήτηση εντός της Αριστεράς. Να πω ότι διαφωνώ από θέση αρχής με την προσέγγισή του και στο παρόν σημείωμα, θα προσπαθήσω να συμπυκνώσω τη διαφωνία μου. Για λόγους fair play το περιώνυμο άρθρο του Βασίλη Ξυδιά, και οι σχετικές αναφορές σε άλλα άρθρα κλπ, θα ανοίγουν όταν πατήσετε τα φωτισμένα κόκκινα γράμματα στο κείμενο (*αναγκαίες οδηγίες προς ναυτιλομένους!). Η γνώμη μου για λόγους οικονομίας θα αποτυπωθεί σε μερικά σημεία:

1. Σε όλα τα ρητορικά ερωτήματα που βάζει ο συγγραφέας, που εκκινούν με το αμίμητο, “Αν δηλαδή οι ομοφυλόφιλοι περιμένουν μερικά ακόμα χρόνια χωρίς να μπορούν να κάνουν μήνυση σ’ αυτούς που τους λοιδορούν θα πάθουν πολύ μεγάλη ζημιά;”, η απάντηση είναι ΝΑΙ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ. Εκεί είναι η διαφωνία μας από θέση αρχής.

2. Πρέπει κάποτε να μάθουν όλοι όσοι χρησιμοποιούν αφειδώς τη λέξη “λαός”, γιατί ίσως σιχαίνονται τις αναλύσεις περί εργατικής τάξης, μικροαστικών στρωμάτων κλπ ή τις θεωρούν “ξεπερασμένες” -του Β.Ξ συμπεριλαμβανομένου- ότι στο περίφημο 99% της θεωρίας τους βρίσκονται ΚΑΙ ΟΛΟΙ όσοι ζητάει να κάνουν ένα μικρό σκόντο στα ζητήματά τους. Αυτοί μάλιστα αν τους αθροίσει θα δει ότι είναι πιο πολλοί από τον “παροιμιώδη μέσο ανθρωπάκο, που συνηθίζει στην κάθε βρωμιά,αρκεί να έχει γεμάτο τον ντορβά” (που έγραψε κι ο Μπίρμαν) και που ο Β.Ξ αναγορεύει ως μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία.

3. “Απολίτικη και ανιστόρητη εφηβική ανυπομονησία· πολιτικός παρασιτισμός·” είναι δυο εκφράσεις που χρησιμοποιεί ως κριτική ο αρθρογράφος για “τα πιτσιρίκια με τις πετρούλες και τις παρ’ ολίγον μολότοφ”, το οποίο είναι μετωνυμικό σχήμα του ιδίου για την Αριστερά που δεν ταιριάζει με την περιγραφή του. Να ενημερωθεί ο Β.Ξ ότι “απολίτικη και ανιστόρητη εφηβική ανυπομονησία” είναι η πρόταση του: “Τώρα που ο λαός φαίνεται να αποφασίζει να υποστηρίξει τον ΣΥΡΙΖΑ – όχι βέβαια γιατί οι Έλληνες έγιναν ξαφνικά αριστεροί ή προοδευτικοί, αλλά γιατί βλέπουν ότι οι «άλλοι» τούς οδηγούν στην καταστροφή – τώρα θα βάλουμε όρους και περιορισμούς σ’ αυτή την επιλογή τους;” ακριβώς γιατί περιορίζεται στη λογική “στη βράση κολλάει το σίδερο”.

4. Πολιτικός παρασιτισμός, δεν είναι να εκφράζεις τις ιδέες σου που πάνε κόντρα με την καθεστηκύια αντίληψη για τα πράγματα. Ας δώσω εδώ ένα παράδειγμα. Ο σπουδαίος Γερμανός, κομμουνιστής και αντιμιλιταριστής, Καρλ Λίμπκνεχτ ήταν ο μόνος βουλευτής σε όλο το Ράϊχσταγκ που φώναξε όχι και καταψήφισε τις πολεμικές πι­στώσεις ώστε να αποτρέψει την είσοδο της Γερμανίας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Για την επιλογή του αυτή μάλιστα σχεδόν λιντσαρίστικε από περαστικούς (2 Δεκεμβρίου 1914). Ήταν άραγε λάθος που πήγε κόντρα στην καθεστηκύια αντίληψη του “γερμανικού λαού” τότε;; Έπρεπε να συναινέσει στη μεγαλύτερη ως τότε σφαγή ανθρώπων;

5. Από την άλλη, πολιτικός παρασιτισμός είναι για παράδειγμα να υποστηρίζει ο Β.Ξ ότι πρέπει το πολίτευμα της Ελλάδας να είναι Προεδρική Δημοκρατία, ενώ ΣΤΗΝ ΙΔΡΥΤΙΚΗ ΔΙΑΚΥΡΗΞΗ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΠΟΥ ΣΤΗΡΙΖΕΙ ΓΡΑΦΕΙ ΞΕΚΑΘΑΡΑ:
α) “Ο «άλλος κόσμος» που «είναι εφικτός» είναι ο «κόσμος» του σοσιαλισμού με δημοκρατία και ελευθερία” και
β) “Μια κυβέρνηση της Αριστεράς αποσκοπεί να σταματήσει τον κοινωνικό και οικονομικό κατήφορο που επέβαλαν στην Ελλάδα οι δυνάμεις του νεοφιλελευθερισμού και των μνημονίων, να εξαλείψει τη διαπλοκή και τη διαφθορά, να μεταρρυθμίσει ριζικά και δημοκρατικά το κράτος και τους θεσμούς του, και να ανοίξει μια νέα πορεία.”
Παρόλο που ο Β.Ξ γνωρίζει πολύ καλά σε ποιους πολιτικούς χώρους κινείται το αίτημά του, εξάλλου τους έχει χαρτογραφήσει ο ίδιος σε σχετικό άρθρο του στο Αντίφωνο, εντούτοις δε θεωρεί ότι αντιφάσκει η παρουσία του στον ΣΥΡΙΖΑ με τις πολιτικές του θέσεις. Με αυτό ως δεδομένο πάμε στο…

6. …και στο συμπέρασμά του “η μετατόπιση της ατζέντας από το μνημόνιο στα γενικότερα κοινωνικά κλπ ζητήματα και στην προσπάθεια να αναδειχθεί ένα δίλημμα του τύπου πρόοδος-οπισθοδρόμηση, αν εξυπηρετεί κάποιους, αυτοί δεν είναι άλλοι από τη συγκυβέρνηση και το πολιτικό σύστημα”. Η γνώμη μου είναι ακριβώς η αντίστροφη. Η εμμονή μόνο στο “μνημόνιο” και η παραγνώριση των άλλων ζητημάτων ως επουσιωδών, βοηθά πολιτικούς καιροσκόπους κάθε είδους να λικνίζονται με χάρη χελιού, σε όποιο μέρος του πολιτικού φάσματος τους βολεύει κάθε φορά, χωρίς να χρεώνονται τίποτα. Σε τελική ανάλυση, τα κοινωνικά φαινόμενα του φασισμού, της ομοφοβίας, της πείνας, των ασύδοτων συναλλαγών Εκκλησίας-Κράτους κοκ, μπορεί να υπήρχαν και πριν σε ήπιες μορφές, αλλά γιγαντώθηκαν στην ελληνική κοινωνία ΑΚΡΙΒΩΣ ΛΟΓΩ της μνημονιακής πολιτικής και όσων ακολουθούν.

7. Το “σκίσιμο του μνημονίου” δεν είναι επαρκές και αυτό είναι κάτι το οποίο το βλέπουμε κάθε μέρα. Παρέα με τα αμεσα οικονομικά μέτρα και την καταλήστευση του κόσμου της εργασίας, ο Κράτος χτίζει ένα ατσάλινο κλουβί για να προστατεύσει τον πυρήνα του και χιλιάδες μικρές φυλακές για όλους μας. Αναγορεύει σε εσωτερικό εχθρό κάθε φωνή αντίστασης και ετοιμάζει Μακρονήσια με τρομερή μεθοδικότητα. Πριν λοιπόν έρθει ο λιμός, μας πάρουν μαζικά τα σπίτια κοκ θα έχουμε πρώτα στοιβαχτεί σε Φυλακές τύπου Γ’, σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ή απλά θα απαγορεύεται “η συνάθροιση άνω των τριών ατόμων”.

8. Η οικονομική εξαθλίωση δεν αρκεί για καμία πολιτική ανατροπή. Επίσης πολιτική ανατροπή δεν θα έρθει ποτέ με έναν λαό που απλά λέει “δεν πάει άλλο”. Αυτό συνέβη με αίτημα την κάθαρση το 1989 και ήρθε η ΝΔ, έγινε με αίτημα “να φύγει η Δεξιά” το 1993 κοκ. Είχαμε πολιτική ανατροπή; Όχι βέβαια. Πολιτική ΑΝΑΤΡΟΠΗ σημαίνει να ανατραπεί η υπάρχουσα κατάσταση πραγμάτων εκ βάθρου, όχι σε στάδια. Αυτό δεν αφορά το αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα κάνει ή όχι συμβιβασμούς, αλλά στο τι περιθώρια αντιδράσεων θα έχει ο λαός απέναντι στο σύστημα. Αν ίσχυε η λογική του Β.Ξ τότε το Μπαγκλαντές, η Ονδούρα και το Σουρινάμ θα ήταν πρωτοπόρες για τον Σοσιαλισμό! Όμως βλέπουμε ότι στενάζουν ακόμα κάτω από τη νέο-αποικιοκρατία.

Επίλογος:

Σήμερα προτρέχει η δημιουργία ενός (εγγενώς αντιφατικού) “κοινωνικού μπλοκ Ανατροπής” που θα περιλαμβάνει την κοινωνική πλειοψηφία. Να το πω και ευαγγελικά, για να το κατανοήσει και ο Β.Ξ: “ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι οἱ τελῶναι καὶ αἱ πόρναι προάγουσιν ὑμᾶς εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. ἦλθε γὰρ πρὸς ὑμᾶς ᾿Ιωάννης ἐν ὁδῷ δικαιοσύνης, καὶ οὐκ ἐπιστεύσατε αὐτῷ· οἱ δὲ τελῶναι καὶ αἱ πόρναι ἐπίστευσαν αὐτῷ” (Ματθ. 21: 31-32). Το κοινωνικό αυτό μπλοκ λοιπόν, δεν ανήκει σε αυτούς που γενικά “πεινάνε” αλλά σε όλους όσους πιστέψουν ότι είναι αναγκαία και εφικτή μια αλλαγή ιστορικού παραδείγματος σε αυτή τη γωνιά του πλανήτη. Αυτό περιλαμβάνει φυσικά όσους θεωρεί ο Β.Ξ ως προτεραιότητα αλλά και τρελαμένους άθεους, διωκώμενα τρανς/ομοφυλόφιλα κλπ άτομα, μετανάστες, απλούς γεωργούς και κτηνοτρόφους που πλήττονται από την ΚΑΠ, άστεγους, άνεργους, ψυχικά ασθενείς που τους κλείνουν τις δομές, εργάτες που βλέπουν τις βιομηχανίες να κλείνουν, απολυμένες καθαρίστριες, τους αγωνιζόμενους σε κάθε χώρο, την ιστορική και όχι μόνο Αριστερά και αναρχία, νοικοκυραίους και ανοικοκύρευτους που -ακόμα και με μισή καρδιά- είναι διατεθιμένοι να κάνουν την “έφοδο στον Ουρανό”. Όλοι οι άλλοι πάνε εκ του πονηρού να γυρέψουν μια σιγουράντζα για τον εαυτό τους και τη ντύνουν με το ρεαλιστικό όνομα της “πολιτικής ανατροπής” κουνώντας μας το δάχτυλο ότι πρέπει να εγκαταλείψουμε την πολιτική ορθότητα, γιατί δήθεν είναι “ιδεαλισμός”.

Κλείνω με ένα σπουδαίο απόσπασμα από “Το Φονικό στην Εκκλησία” του Τ.Σ. Έλλιοτ που συμπυκνώνει όλα τα παραπάνω.

“Δεν έχουμε εδώ μένουσα πόλη, δεν είναι εδώ γωνιά
ν’ ακουμπήσεις.
Κακός ο αγέρας, κακός ο καιρός, αβέβαιο το κέρδος,
βέβαιος ο κίνδυνος.
Ω αργά αργά αργά, αργοπορεμένος ο καιρός, αργά
πολύ αργά, και σάπιος ο χρόνος·
Ο άνεμος πονηρός, το πέλαγο πικρό, και στάχτη ο ουρανός,
στάχτη στάχτη στάχτη.
Ω Θωμά, γύρισε πίσω, Αρχιεπίσκοπε· γύρισε,
γύρισε στη Γαλλία.

Γύρισε. Γρήγορα. Ήσυχα. Κι άσε μας ήσυχα ν’ αφανιστούμε.
Έρχεσαι με γιορτές, έρχεσαι με χαρές, μα έρχεσαι φέρνοντας
θάνατο στην Καντερβουρία:
Μια μοίρα πάνω στο σπίτι, μια μοίρα πάνω σου, μια μοίρα πάνω
στον κόσμο.
Τίποτα δε γυρεύουμε να γίνει.
Εφτά χρόνια ζήσαμε ήσυχα.
Πετύχαμε να μη μας προσέχουν.
Ζώντας και ψευτοζώντας.
Είχαμε τυραννία και χλιδή,
Είχαμε φτώχια και παραλυσία,
Είχαμε ακόμη κάποιες αδικίες
Ωστόσο πηγαίναμε ζώντας,
Ζώντας και ψευτοζώντας

Κάποτε μας λείπει το σιτάρι,
Κάποτε έχουμε καλή σοδειά.
Τον ένα χρόνο έχουμε βροχές,
Τον άλλο χρόνο αναβροχιά,
Τον ένα χρόνο τα μήλα περισσεύουν,
Τον άλλο χρόνο λείπουν τα δαμάσκηνα.
Ωστόσο πηγαίναμε ζώντας.
Ζώντας και ψευτοζώντας.

Γιορτάσαμε τις γιορτές, πήγαμε στην εκκλησιά,
Φτιάξαμε μπίρα και μηλίτη,
Μαζέψαμε ξύλα για το χειμώνα,
Κουβεντιάσαμε στη γωνιά του τζακιού,
Κουβεντιάσαμε στη γωνιά του δρόμου,

Κουβεντιάσαμε κι όχι πάντα ψιθυριστά,
Ζώντας και ψευτοζώντας.
Είδαμε γέννες, γάμους και θανάτους,
Είχαμε σκάνδαλα λογής λογής.
Είχαμε φόρους που μας βασανίζαν.

Είχαμε γέλια και κουτσομπολιά,
Εξαφανίστηκαν πολλές κοπέλες
Ανεξήγητα, και κάποιες δεν ήτανε γι’ αυτά.
Όλοι μας είχαμε τους προσωπικούς μας τρόμους
Τους ιδιαίτερους ίσκιους μας, τους μυστικούς μας φόβους.

Μα τώρα ένας μεγάλος φόβος έπεσε απάνω μας, φόβος όχι
του ενός μα των πολλών.
Ένας φόβος σαν τη γέννηση και το θάνατο, καθώς βλέπουμε
τη γέννηση και το θάνατο μόνους
Μέσα σ’ ένα κενό, ξεχωριστά.
Φοβούμαστε ένα φόβο που δεν μπορούμε να γνωρίσουμε, που
δε μπορούμε ν’ αντικρίσουμε που κανείς δεν καταλαβαίνει,
Κι οι καρδιές μας ξεριζώνονται το μυαλό μας ξεφλουδίζεται
σαν τις φλούδες κρεμμυδιού, κι ο εαυτός μας
χαμένος χαμένος

Σ’ έναν τελικό φόβο που κανείς δεν καταλαβαίνει. Ω
Θωμά Αρχιεπίσκοπε.
Ω Θωμά Άρχοντέ μας, άφησέ μας κι άφησέ μας να
μείνουμε μέσα στην ταπεινή την ξεθωριασμένη
κορνίζα της ύπαρξής μας, άφησέ μας μη μας ζητάς
Ν’ αντισταθούμε στη μοίρα του σπιτιού, στη μοίρα του
Αρχιεπίσκοπου, στη μοίρα του κόσμου.
Αρχιεπίσκοπε, σίγουρος κι ασφαλισμένος για το
πεπρωμένο σου, άφοβος μέσα στους ίσκιους, τάχα
λογάριασες τι ζητάς, λογάριασες τι σημαίνει
Για το μικρό λαό, τον τραβηγμένο μέσα στο υφάδι του
πεπρωμένου, το μικρό λαό που ζει μέσα σε
μικροπράγματα.

Το τέντωμα του νου του μικρού λαού που αντιστέκεται
στη μοίρα του σπιτιού, στη μοίρα τ’ αφέντη του,
στη μοίρα του κόσμου:
Ω Θωμά. Αρχιεπίσκοπε, άφησέ μας, άφησέ μας, άφησε
το Δούβρο, το σκυθρωπό, και κάνε πανιά για τη
Γαλλία. Θωμά Αρχιεπίσκοπέ μας, Αρχιεπίσκοπέ
μας ακόμη και στη Γαλλία. Θωμά Αρχιεπίσκοπε,
σήκωσε τ’ άσπρο πανί ανάμεσα στη στάχτη
τ’ ουρανού και το πικρό το πέλαγο, άφησέ μας, άφησέ
μας για τη Γαλλία.”

Advertisements